Ahmet Selçuk İLKAN’dan SEN VURDUN DA BEN ÖLMEDİM Mİ ŞİİRİ

SEN VURDUN DA BEN ÖLMEDİM Mİ

 Yokluğunda ne ateşleri hasretimle yaktım da

Bir seni yakamadım, beni yaktığın gibi

 

 

 

Çölde su, mahpusta gün, oruçta ekmek gibi bekledim seni

Sense araya korkular koydun.

Yasaklar koydun…

 

 

 

Şimdi nerdesin diye sakın sorma

 

Sen çağırdın da ben gelmedim mi?

 

 

 

 

Sen varken darılmazdım çiçeksiz baharlara,

 

Yağmurlu havalara…Bu kasvetli akşamlara

Sen varken

Bakıp içlenmezdim tren istasyonlarına

Otobüs duraklarına…

 

 

Sen varken ayrılanlara ağlamazdım…

Yıkılmazdım biten sevdaların ardından

 

 

Gidenlere küsmezdim

Kalanlara acımazdım…

Sen varken böyle üşümezdim-titremezdim

Masumdum, çocuklar gibi

Böyle delirmezdim-küfretmezdim…

Hele ölmeyi hiç düşünmezdim.

 

 

Şimdi soruyorum sana

Adı sevdaysa bu cehennemin

 

Sen yaktın da ben yanmadım mı?

 

 

 

 

Biliyorsun

 

Bütün acılarına ‘yeşil ışık’ yaktım olmadı

Bütün korkularına’arka çıktım’olmadı

Dağlara merdiven dayadım olmadı

Haziranda kar oldum yağdım avuçlarına olmadı

Sevdim olmadı -yandım olmadı-taptım olmadı

 

 

Artık benden pes

Bu aşkın biletini istediğin gibi kes

Nasılsa gidiyorsun

Biliyorum git…

 

 

Ama ardında

Ağlayan bir çift göz

Paramparça bir yürek

Ve yıkılmış bir dağ görmek istemiyorsan

Çek silahını-daya sırtıma

Titrersem namerdim…

Sen vurdun da ben ölmedim mi?

 

 

 

Ahmet Selçuk İLKAN